Telewizory plazmowe - poradnik konsumenta

Telewizory plazmowe

Ekrany plazmowe PDP (Plasma Display Panel)

W ekranach plazmowych wykorzystuje się właściwości gazów szlachetnych, które pobudzone wysokim napięciem przechodzą w stan plazmy. Reakcja ta odbywa się jednocześnie w kilku milionach pikseli na ekranie. Każdy piksel składa się z trzech subpikseli dla kolorów podstawowych: RGB. Subpiksel to rurka szklana z ksenonem, na jej końcach znajdują się elektrody do których przykładane jest napięcie zmienne. Różnica potencjałów rzędu kilkuset Voltów zmienia gaz w plazmę i następuje emisja promieniowania UV. Promieniowanie ultrafioletowe nie jest widoczne dla człowieka, dlatego jest tu warstwa fosforu, który pobudzony tym promieniowaniem emituje światło widzialne. Dla każdego z trzech subpikseli zastosowany jest inny kolor fosforu: czerwony, zielony i niebieski. Razem tworzą piksel, a miliony takich pikseli ekran. Aby sterować taką ilością punktów na ekranie, piksele połączone są w szyny w pionie i poziomie i każdemu przypisany jest adres. Układy sterujące matrycą synchroniczne z treścią obrazu zapalają poszczególne grupy pikseli. Dzięki zmianą napięcia sterującego dla każdego z nich można uzyskać pełna gamę kolorów. Dodatkowo układy sterujące muszą zadbać o regulacją jaskrawości świecenia, poszczególne piksele mają tylko dwa stany: zapalony lub zgaszony, dlatego stany pośrednie jaskrawości uzyskuje się dzięki modulacji impulsowo-kodowej PCM.

panel telewizora plazmowego

Pojedynczy piksel na ekranie plazmowym



Wady paneli plazmowych

Oglądając ekran z bliskiej odległości mamy wyraźne odczucie zmęczenia wzroku. Efekt ten jest szczególnie widoczny przy ciemnych scenach. Ponieważ nie ma możliwości płynnej zmiany intensywności świecenia piksela, to zmiany jaskrawości uzyskuje się przez wielokrotne zapalanie i gaszenie go. Przy jasnych scenach częstotliwość ta jest na tyle duża, że oko ludzkie nie widzi efektu migania. Przy scenach ciemnych oko odbiera efekt migotania tylko mózg nie nadąża przetwarzać obrazy zmieniające się szybciej niż 85 Hz, więc choć przerw nie widać to wzrok się męczy. Również gorsza jest rozróżnialność półcieni na ciemniejszych scenach.

Istotną wadą ekranów PDP jest ich mniejsza trwałość niż w telewizorach LCD, a nawet od tradycyjnych kineskopów CRT. Luminofor zużywa się i obraz z czasem robi się mniej kontrastowy. Zużycie może następować nierównomiernie. Jeśli na ekranie przez długi czas wyświetlany jest statyczny obraz, to jasne jego punkty mocniej wypalają luminofor. Przykładowo, jeśli użytkownik zawsze ogląda jeden kanał to jego logo potrafi trwale wypalić się w jednym miejscu ekranu i nawet po zmianie na inny będzie w tym miejscu widoczny cień o słabszej intensywności.

(W niektórych nowszych modelach zminimalizowano ten problem stosując przesuwanie obrazu o jeden piksel)

Telewizory plazmowe nie nadają się do wyświetlania stałego obrazu. Jeśli dany fragment obrazu przez dłuższy czas się nie zmienia i świeci z dużą jaskrawością powoduje to nagrzewanie się fosforu i temperatury gazu w komórkach. Nawet po zmianie sceny powierzchnia luminoforu jest tak naelektryzowana, że nadal świeci powodując efekt zatrzymania poprzedniej fazy ruchu. Długotrwałe przytrzymywanie tej samej sceny na ekranie może powodować trwałe uszkodzenie ekranu.

Panele plazmowe są bardziej energochłonne, pobór prądu potrafi być prawie dwukrotnie większy niż dla telewizora LCD o tej samej przekątnej ekranu. W przypadku nowoczesnych telewizorów LED różnica jest wielokrotna.

Dużą niespodzianką może być dla użytkownika gdy telewizor się popsuje. Po mimo wysokiej ceny, usterki się zdarzają. Choć telewizor jest ogromnych rozmiarów nie jest możliwa naprawa w domu klienta. Części do telewizorów plazmowych są już trudnodostępne, pozostaje głównie naprawa używanymi blokami.

Telewizor plazmowy, bardziej niż kineskopowe narażony jest na uszkodzenia mechaniczne. Paski fosforu umieszczone są w otoczeniu gazów szlachetnych między dwoma szybami, w przypadku pęknięcia szyby, panel jest już nienaprawialny. Pęknięcie może nastąpić na skutek stuknięcie lub choćby nawet przenoszenia telewizora. Ekrany plazmowo można przenosić tylko w pozycji pionowej, takiej jak ma normalnie pracować. Przenoszenie go poziomo spowoduje trwałe uszkodzenie ekranu.

Telewizor plazmowy zazwyczaj nie posiadał wbudowanego dekodera DVB-T2 , czyli obecni jego użytkownicy muszą korzystać z dodatkowych, zewnętrznych tunerów DVB-T2 HEVC.

Zastosowanie unikalnych części, duży stopień złożoności i specjalna technologia montażu, skazują ich właścicieli wyłącznie na korzystanie z autoryzowanych punktów serwisowych. Ceny naprawy są wielokrotnie wyższe niż telewizorów LCD i CRT. Zwykle jest tak, że naprawa sie nie opłaca.



Zalety telewizorów plazmowych

Wysoka jakość odbioru przy wielkich ekranach, dynamiczny obraz o dużej rozdzielczości bez rozmywania krawędzi sprawia, że jest to idealna technologia dla prezentacji w dużych salach oraz do zastosowań profesjonalnych. Dobra jakość obrazu możliwa jest nawet przy oglądaniu pod pewnym kątem lub w jasnych pomieszczeniach.